कसिमला पाँय् कसरी खेल्ने
कसिमला पाँय् भक्तपुरको दुई जनाले खेल्ने खेल हो। तीन लहरको बोर्डमा खेलिन्छ, र पासाको सट्टा बाँसका चारवटा पाँय् फालिन्छ। सुरुमा हरेक पक्षका गोटीले आफ्नो लहर भरिएको हुन्छ, र विपक्षका सबै गोटी खाने पक्षले जित्छ। यो खेल जोगाइराख्ने बुढापाकाका अनुसार यो भक्तपुरबाहेक अरू कतै खेलिँदैन।
- खेलाडी
- २
- के चाहिन्छ
- तीन लहरको बोर्ड, प्रत्येक पक्षलाई १७ गोटी, चारवटा पाँय्
- कति लामो
- बीस मिनेटदेखि एक घण्टा
खेल के हो
कसिमला पाँय् भक्तपुरको नेवार खेल हो। भक्तपुर नगरपालिकाले कक्षा ६ को स्थानीय पाठ्यक्रममा राख्नुअघि यो लोप हुने अवस्थामा थियो, र २०७५ सालदेखि नगरस्तरीय खेलकुदमा पनि यसलाई समेटिएको छ। तौलाछें, चोछें र सिद्धपोखरीका पाटीपौवामा बुढापाका अझै खेल्छन्।
सुरुमा लुडोजस्तै देखिन्छ: पाँय् फाल्ने, अनि कुन गोटी चाल्ने छान्ने। तर कुनै गोटी घर पुग्दैन। निस्किएको गोटी नखाइन्जेल माला र विपक्षको लहरमा घुमिरहन्छ। त्यसैले यो दौड नभई लडाइँको खेल हो, र एउटा पक्षले अर्को पक्षका सबै गोटी खाएपछि सकिन्छ।
यहाँका नियम भक्तपुरले यस खेलबारे लेखेका कुराबाट (bhaktapur.com र नागरिक न्युजमा उद्धृत बुढापाकाका भनाइबाट), नगरपालिकाले विद्यालयका लागि छापेको बोर्डबाट, र प्ले स्टोरबाट हटिसकेको रमेश प्रजापतिको एपले राखेका उही नियमबाट लिइएका हुन्।
बोर्ड
तीन लहर कोठा हुन्छन्, प्रायः हरेक लहरमा सत्रवटा। छेउका दुई लहर साँघुरा हुन्छन्, र हरेक लहर एउटा पक्षको हो: त्यस पक्षका गोटी सुरुमा त्यहीँ एक कोठामा एक गरी बस्छन्। बीचको लहर चौडा हुन्छ। यसलाई माला भनिन्छ, अर्थात् गल्ली, किनभने दुवै पक्ष यहीँ भेटिन्छन्।
मालामा पहिलो कोठा र त्यसपछिको हरेक चौथो कोठामा क्रस चिन्ह लगाइएको हुन्छ। ती कोठा लायग हुन् (भोङ्ग पनि भनिन्छ), र ती सुरक्षित हुन्छन्। सत्र कोठाको बोर्डमा पाँचवटा लायग हुन्छन्, मालाका दुवै छेउमा र बीचमा तीनवटा।
हरेक पक्ष आफ्नो लहरमा मालातिरको छेउसम्म जान्छ, मालामा पसेर उल्टो दिशामा हिँड्छ, अनि विपक्षको लहरमा पस्छ। त्यसपछि गोटी सधैँ माला र त्यही लहरमा घुमिरहन्छ। दुवै पक्ष उल्टो दिशामा घुम्ने भएकाले मालामा आमनेसामने भेटिन्छन्, र हरेक पक्षको घुमाइ विपक्षका पर्खिरहेका गोटी भएको लहरबाटै जान्छ।
पाँय् फाल्ने
- बाँस चिरेर बनाएका चारवटा पाँय् फाल्नुहोस्। हरेक पाँय् घोप्टो पर्छ वा खोक्रो भाग माथि फर्केर पर्छ।
- माथि फर्केका खोक्रा भाग गन्नुहोस्: एउटा भए कसि (१), दुई भए द्वादी (२), तीन भए सुदी (३) र चार भए च्या (४)। एउटै पनि नफर्के, अर्थात् चारै घोप्टो परे, ङा (५) हुन्छ।
च्या वा ङा आए चाल चलेपछि फेरि फाल्न पाइन्छ। अरू कुनै दाउमा पाइँदैन: कसिमा पनि होइन, गोटी खाँदा पनि होइन।
साँच्चैका पाँय्मा द्वादी सबैभन्दा धेरै आउँछ, सोह्रमा छ पटक। कसि र सुदी सोह्रमा चार पटक, अनि च्या र ङा एक एक पटक। यो खेलमा पनि चारवटा पाँय् उसैगरी फालिन्छन्, त्यसैले सम्भावना साँच्चैकै जस्तो हुन्छ।
गोटी निकाल्ने
कसि नआएसम्म कुनै गोटी चल्दैन। हरेक कसिले एउटा गोटी निकाल्छ, र त्यसलाई बाटोमा एक कोठा अगाडि सार्छ।
गोटी दायाँबाट क्रमैसँग निस्कन्छन्, अर्थात् मालाको छेउमा भएको गोटी पहिले। त्यसैले पहिलो कसिले पहिलो गोटीलाई मालाको मुखको लायगमा राख्छ, र अर्को कसिले त्यसको छेउमा बसेको गोटी निकाल्छ।
आफ्नो कुनै गोटी पर्खिरहेको छ भने कसिले त्यही निकाल्नुपर्छ। सबै गोटी निस्किसकेपछि वा खाइसकिएपछि मात्र कसिले अरू दाउझैँ कुनै गोटीलाई एक कोठा सार्छ।
गोटी चाल्ने
निस्किसकेको एउटा गोटी छान्नुहोस् र आएको दाउ जति पूरै बाटोमा सार्नुहोस्। बाटोमा जे भए पनि नाघ्न पाइन्छ: आफ्नै गोटी, विपक्षका गोटी, र विपक्षले ओगटेको लायग पनि। गोटी पुग्ने कोठा मात्र हेरिन्छ।
आफ्ना गोटी एउटै कोठामा जति पनि बस्न सक्छन्। थुप्रोबाट एक पटकमा एउटा गोटी मात्र चल्छ।
कुनै गोटी पनि त्यो दाउ चलाउन सक्दैन भने दाउ खेर जान्छ। खेलको सुरुमा प्रायः यस्तै हुन्छ, किनभने कसि नआएसम्म केही चल्दैन।
गोटी खाने, र लायग
विपक्षका गोटी भएको कोठामा पुग्नुभयो भने त्यहाँका सबै गोटी खाइन्छन् र सधैँका लागि बोर्डबाट बाहिर जान्छन्। थुप्रो पूरै खाइन्छ।
आफ्नो लहरमा पर्खिरहेका गोटी पनि खाइन्छन्। तपाईंका गोटी विपक्षको लहरमा पुगेपछि त्यहाँ पर्खिरहेका गोटी हरेक दाउको बाटोमा पर्छन्।
लायग यसको अपवाद हो। लायगमा बसेको गोटी सुरक्षित हुन्छ, र तपाईंले ओगटेसम्म विपक्ष त्यहाँ बस्नै पाउँदैन। आफ्नै गोटी भने साथमा बस्न सक्छन्।
कसरी जितिन्छ
विपक्षका सबै गोटी खाने पक्षले जित्छ।
आफ्नो एउटै गोटी नगुमाई जित्नुलाई गुलमसी भनिन्छ। भक्तपुरमा यसको दोब्बर अङ्क दिइन्छ, र यहाँ पनि खेल सकिँदा त्यो भनिन्छ।
यहाँ ३,००० पटक फालिसक्दा खेल रोकिन्छ, जुन साँच्चैको खेलमा कहिल्यै पुगिँदैन, अनि बढी गोटी बाँकी भएको पक्षले जित्छ। धेरैजसो खेल केही सय पटक फाल्दा सकिन्छन्: पौवामा बीस मिनेटदेखि एक घण्टा।
चालका जुक्ति
- लायगमा बसेको गोटी खान मिल्दैन, र त्यहाँ विपक्ष बस्न पनि पाउँदैन। सकेसम्म एउटा लायगबाट अर्को लायगमा सार्नुहोस्: ती चार कोठाको फरकमा हुन्छन्, अर्थात् एउटा च्या।
- गोटी खुला ठाउँमा छोड्नुअघि विपक्षको बाटोमा पछाडि गन्नुहोस्। विपक्षको गोटीभन्दा एक, दुई वा तीन कोठा अगाडिको गोटी सबैभन्दा धेरै आउने दाउको पहुँचमा हुन्छ।
- विपक्षको लहरमा चाँडै पुग्नुहोस्। त्यहाँ पर्खिरहेका गोटी भाग्न सक्दैनन्, र त्यसमा पुग्ने हरेक दाउले एउटा खान्छ।
- विपक्षले अहिलेसम्म कुनै गोटी निकालेको छैन भने उसको पहिलो गोटी निस्कने लायगमा बस्नुहोस्। तपाईं नहटेसम्म उसको कसि काम लाग्दैन।
सेटिङ
खेल बुढापाकाले खेलेजस्तै खेलिन्छ। छान्न मिल्ने एउटै कुरा बोर्डको लम्बाइ हो, किनभने भक्तपुरमा कतिपय बोर्ड सत्र कोठाभन्दा लामा हुन्छन्।
| सेटिङ | सामान्य | के फरक पर्छ |
|---|---|---|
| कठिनाई | मध्यम | सजिलोले यी नियम जोगाउने एपजस्तै खेल्छ: खान मिल्ने गोटी देखे खान्छ, नत्र लायगमा जान्छ। मध्यम र कठिनले हरेक चालपछि विपक्षको अर्को दाउमा के खुला रहन्छ भनेर गन्छन्। |
| बोर्डको लम्बाइ | 17 | हरेक लहरमा १७, २१ वा २५ कोठा। लहरमा जति कोठा, प्रत्येक पक्षसँग त्यति गोटी हुन्छ, र लामो बोर्डमा लायग पनि बढी हुन्छन्, सातवटासम्म। |
शब्दहरू
- पाँय्
- हरेक पालोमा फालिने बाँस वा नर्कट चिरेर बनाएका चारवटा पत्ती। खेलको नाममा भएको नेवारी शब्द।
- कसि
- एउटा पाँय्को खोक्रो भाग माथि: १ को दाउ, र गोटी निकाल्ने एक मात्र दाउ।
- द्वादी, वा द्वाक
- दुईवटा खोक्रो भाग माथि: २ को दाउ।
- सुदी
- तीनवटा खोक्रो भाग माथि: ३ को दाउ।
- च्या, वा पिई
- चारै खोक्रो भाग माथि: ४ को दाउ, र फेरि फाल्न पाइन्छ।
- ङा
- चारै पाँय् घोप्टो: ५ को दाउ, र फेरि फाल्न पाइन्छ।
- माला
- बोर्डको बीचको चौडा लहर, जहाँ दुवै पक्ष भेटिन्छन्। यसको अर्थ गल्ली हो।
- लायग, वा भोङ्ग
- मालाको क्रस चिन्ह भएको सुरक्षित कोठा: पहिलो कोठा र त्यसपछिको हरेक चौथो।
- गोटी
- चाल्ने टुक्रा। सडकमा एउटा पक्ष इँटाका टुक्राले र अर्को ढुङ्गाले खेल्छ।
- गुलमसी
- आफ्नो एउटै गोटी नगुमाई विपक्षका सबै गोटी खानु। यसको दोब्बर अङ्क हुन्छ।
यस पृष्ठका सबै नियम यही एपले खेल्ने नियम हुन्। सुरु गर्नुअघि खेलकै पृष्ठमा गएर जुनसुकै बदल्न सकिन्छ।
